Η Βαυαρία, όταν οι Δυνάμεις αρνήθηκαν να δώσουν την τρίτη δόση του δανείου των 60.000.000 φράγκων  στην Ελλάδα, το 1835, με πρωτοβουλία του Λουδοβίκου Α΄ παραχώρησε στην Ελλάδα δάνειο ύψους 4.000.000 φράγκων, σε τρεις δόσεις, με υποθήκευση από το βαυαρικό κράτος της ετήσιας χορηγίας του Όθωνα, ύψους 80.000 ασημένιων φλορινιών.

Στις 18 Οκτωβρίου 1838,  παρουσία του βασιλικού ζεύγους Όθωνα και Αμαλίας,  πραγματοποιήθηκε στο Μεσολόγγι η τελετή του ενταφιασμού των λειψάνων του Μάρκου Μπότσαρη και τα εγκαίνια του Τύμβου των Ηρώων.  Πάνω στον τάφο του Μπότσαρη τοποθετήθηκε η «Ελληνοπούλα» (Mausolée de Markos Botzaris) του Γάλλου γλύπτη Pierre- Jean David d’ Angers (1788 - 1856).

Στις 22 Ιανουαρίου 1842 η «Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος», η οποία τότε ακόμη χρησιμοποιούσε παράλληλα την  ονομασία «Ελληνική Τράπεζα», θέτει σε κυκλοφορία τα πρώτα της τραπεζογραμμάτια τα οποία τυπώθηκαν σε τέσσερις αξίες, των 25, 50, 100 και 500 δραχμών, στη Γαλλία, υπό την επίβλεψη του Εϋνάρδου. Αρχικώς κυκλοφόρησαν οι αξίες των 100 και των 500 δραχμών, οι οποίες είχαν παραγγελθεί νωρίτερα και παραληφθεί ήδη από τον Νοέμβριο του 1841 και τέσσερις μήνες αργότερα η αξία των 25 δραχμών και στις 14 Αυγούστου 1842 η  αξία των 50 δραχμών. Η εφημερίδα των Αθηνών «Αιών» το Σάββατο 24 Ιανουαρίου 1842 ανακοινώνει την κυκλοφορία των πρώτων χαρτονομισμάτων ως εξής: «Από τις 22 Ιανουαρίου ήρχισαν καταβαλλόμενα εις την Τράπεζαν τα χρήματα των Μετόχων, και σφραγιζόμενον το χαρτίον, το οποίον μέλλει να τεθή εις κυκλοφορίαν. Ήρχισαν επίσης ενεργούσα η Τράπεζα προεξοφλήσεις, γενομένου του καταλόγου επί των πιστώσεων, τας οποίας δύναται να έχη εις την Τράπεζαν έκαστος έμπορος αναλόγως των κεφαλαίων και της υπολήψεώς του. Συντάττεται ωσαύτως και ο κατάλογος των κατά τας επαρχίας πραγματογνωμόνων, οίτινες θέλουσι διαγνωσθή τάχιστα».

Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια καταγράφτηκε ως το πρώτο πολιτικό έγκλημα στην ιστορία της νεότερης Ελλάδος, επειδή ο Καποδίστριας ήταν εκλεγμένος από την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, άρα ήταν ο εκλεκτός του ελληνικού λαού παρά την αντιπολίτευση που αντιμετώπιζε·  γιατί διαπράχθηκε όταν πλέον η χώρα βρισκόταν και νομικά στη διαδικασία της πλήρους ανεξαρτησίας και της καθίδρυσης ενός σύγχρονου και ευνομούμενου κράτους·  γιατί ο Καποδίστριας δεν  ήταν απλά μέλος ή μέρος ενός από τους αρκετούς πόλους  εξουσίας, όπως συνέβη με τα θύματα των εμφυλίων, αλλά ήταν ο ίδιος η εξουσία, άρα έμμεσα οι δολοφόνοι στράφηκαν και εναντίον του θεσμού, γνωρίζοντας εκ των προτέρων, ανεξάρτητα εάν ήταν ή όχι αυτό στις προθέσεις  τους,  ότι  η χώρα κινδύνευε  να μείνει ακυβέρνητη·  γιατί από τη δολοφονία του οι αυτουργοί προσδοκούσαν οφέλη όχι μόνο για συγκεκριμένα πρόσωπα- τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη- αλλά και για  ευρύτερες κοινωνικές ομάδες- Μανιάτες, Υδραίους, οπαδούς του συντάγματος κ.α. ·   και τέλος,  γιατί οι επιπτώσεις της αποτρόπαιας πράξης  ήταν καθοριστικές  για τις  εξελίξεις που ακολούθησαν στο νεοπαγές ελληνικό κράτος. 

Συχνά διαβάζουμε στον Τύπο ανακοινώσεις του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου για την παραχώρηση ή μη αρχαιολογικών χώρων για τη διεξαγωγή πολιτιστικών ή και εμπορικών  ακόμη εκδηλώσεων. Οι αποφάσεις, στις περισσότερες των περιπτώσεων, είναι απορριπτικές των αιτημάτων, ενώ οι λίγες που γίνονται δεκτές, υποχρεώνονται, ορθώς, στην τήρηση πολλών και αυστηρών κανόνων.

Ο Ιωάννης Γαβριήλ Εϋνάρδος (Jean-Gabriel Eynard, 1775-1863) ήταν Γάλλος τραπεζίτης, που μετά το 1808 πολιτογραφήθηκε Ελβετός. Θεωρείται ως ένας από τους πιο σημαντικούς  φιλέλληνες. Έγινε διάσημος στους ηγετικούς ευρωπαϊκούς κύκλους για τις οικονομικές του γνώσεις και την περιουσία του. Πήρε μέρος στο Συνέδριο της Βιέννης το 1814, εκπροσωπώντας την Ελβετία και εγκαταστάθηκε στη Γενεύη. Εκεί γνώρισε και τον Καποδίστρια, με τον οποίο έκτοτε συνδέθηκε φιλικά. Ο Εϋνάρδος  υπήρξε φιλέλληνας με έντονη δράση, καθώς τέθηκε επικεφαλής του φιλελληνικού κομιτάτου στη Γενεύη.